Küçük Görme

Küçük görme sakın dalı; sana dal görünen, Serçeye uzanmış Hakk'ın eli.

Gözünün gördüğü her nesne Yârin nûru, Ezelden taşanın ebedî seli.

Hakça bak nesneye ki Rahmân senden utanmasın.

Serçe konar, dal sallanır; Âşık olanda cân hâllenir.

Cihan’dan bilme sözü, Şiir olur, sırr-ı Mevlâ dillenir.

Ya öz söyle ya sükûn kal; Meryemce İsa senden utanmasın.

Sabırsıza taş çakıl görünür; Sabır, taşta sûret bürünür.

Halka şekli mücevher görünür; İbrahimce nazar kıl taşa dahi, Hacer senden utanmasın.

Yönün kıbleye dönükse, Şu yol Hacer ile yürünse;

Merve'den yüzünü Safâ'ya döndüğünde Zemzem görünse, Çevir etrafını zemzem olsa dahi; İsmail sütten utanmasın.

Simyacının ilmi cevhere kadar; Es-Sabir, taşı OL'maya zorlar.

Sâbir, sadrı cebr ile harlar; Bir adım daha atmam der de atarsa, müntehâ yakar.

Sâbire yoldaş ol ki Burak senden utanmasın.

Sanma ki Cebrail müntehâda korkudan durdu; Mayası nûrdu, haddin bildi, sınırı orda kurdu.

Nûr, nâra pervane olmaz; Aşkın olana Sedir dayanmaz.

Onda yananın dumanı olmaz.

Aşk ile yan ki Mâşûk senden utanmasın.

Dîvan kurulup suâl edenler gelir; Sorarsa Münker ile Nekir:

"Resûl kim, nebî kimdir?" De ki: "Gülün kokusu ondan gelir."

Ümmet bil her cânı, Ahmed senden utanmasın.