Burası bir iddia makamı değil. Sana unuttuğun bir şeyi hatırlatacağını ya da kaybettiğin bir şeyi geri vereceğini söyleyenlerin o gizli kibrinden de çok uzağız.

Çünkü aslında hiçbir şey kaybolmadı. Sadece büyüdük. Sıfatların, yetişilmesi gereken saatlerin ve anlamı yorulmuş kelimelerin o ağır gürültüsü gelip omuzlarımıza bindi. Dünyayı, anlatılanlarla o kadar çok ezberledik ki; bir taşı sadece sert bir nesne, yağmuru sadece üstümüzden akıp giden bir sıvı gibi görmeye başladık.

Oysa göğüs kafesimizin altında bir yer hiç büyümedi.

Bütün bu yorucu telaşın içinde; bir ninninin şefkatinde avunmayı bekleyen,bir masal duyduğunda her şeyin düzeleceğine inanan, Bir yaprağın süzülüşünde zamanı unutan o saf, tertemiz öz "SEN" hâlâ orada, sessi kısık ama ezelden beri bekliyor.

Üzeri örtüldü sadece. Buradaki hiçbir şarkı, hiçbir söz sana bilmediğin bir şeyi öğretmeyecek. Sadece kelimelerin henüz yara açmadığı, mânâsını yitirmeden dudağa değmeden önceki o "İlk Söz"ün yakınlarında birlikte, yan yana soluklanacağız.

Şimdi omuzlarındaki o görünmez yükü, o kalın örtüyü bırakmaya çalış. Derin bir nefes al.

Eksik değilsin. Sadece yoruldun.

Kendi içine, asıl evine, asıl olanın evine, hoş geldin çünkü zaten hoş olana, hoşluklardan başka bir şeyin olmadığı öz evine gelmiş oldun...