Nakkaş

Şu âlem nakış nakış işlendi; Enfüs, âfâkta şekillendi.

Arzda ism-i âzam belirdi; Nakkaş, ilâhî kelâmını

Levh-î Kalem ile nakşetti.

Mülk, âyan oldu mâlik olana; Nakkaş, harflerini sessiz kıldı kitabın.

Baş gözüne gizli kıldığı kelâmını Gönlünde tevil etti ihvânın.

Nefesini mânâ ile üfledi, Hakikati o kelâm ile söyledi.

Kalemin yazdıklarına andolsun ki Kalem, kelâm oldu yâr dilinde.

Elif yazdı kerîm olan kitabı.

Arşta Elif bilinmek murad etti; Arzda yirmi sekiz harf ile nidâ etti.

Elif’in önünde eğildi yirmi yedi harf; Son hurûf ile seslendi Yâ-Sîn.

Kalem yazdı, arz zikretti; Arz, sırrı fâş etmedi gözlere,

Mülkün cismiyle gizledi. İnsan, "Bu olanlar nedir?" dedi.

Gözler kelâmı satırda aradı da Bu nidâ, zikr-i hâfî ile sadra âyandı.

Gülün kokusu satırda güzâf olur; Gül kokusu; gül kitâbından okunur.

Okuyana Mâide sofrası kurulur, Yaprağına Sıbgatullah dokunur.

Gül, Yakub olana Yusuf'un kokusunu getirir.

Kalem ehline selâm olsun; Yâr eliyle yazılana,

Toprağı mahrem kılana, İlâhî kelâma şâhit olana

Hamd olsun.